Nefast

dimi verbelen — Sun, 29 Aug 2010 15:43:04 +0000

« Het leven dat ik leid is nefast voor de kwaliteit van mijn leven! » Het was Willems’ eerste en tevens laatste zin van de dag. En zo ging het al maanden. Iedere keer dat hij de woorden uitsprak wonnen ze aan kracht, het werd zijn hoogstpersoonlijke mantra. Het eerste zichtbare teken van Willems’ transformatie kwam er echter tijdens de vierde wakkere minuut van de laatste dag van zijn leven. De maatschappij was er weer eens in geslaagd hem van bij het krieken van de dag aan te vallen. Het gebruikte wapen was even simpel als doeltreffend. De vijand probeerde hem dingen op te solferen die hij helemaal niet nodig had. Sluipend gif. Willem werd boos. Was een simpel liedje te veel gevraagd? Een vrolijk deuntje met zo’n tekst waar je vrolijk van werd.? Neen? “Dash wast witter dan wit… tralalala.” De radio vloog met zo’n geweld tegen de muur dat zijn elektronische ingewanden over de hele kamer werden uitgespuwd. Oerkracht stroomde woest doorheen Willems’ snel pompende hart en hij voelde dat hij vanaf dit eigenste moment nooit nog iets zomaar zou pikken. Willem verklaarde zichzelf vogelvrij en voelde zich op slag gelukkig. Een raar gevoel trouwens, dat zo maar gelukkig zijn. Vernieuwend. Verfrissend. Bevrijdend. Nog in pyjama stapte hij vrolijk fluitend zijn huis uit, hij staarde in de zon. Voor het eerst in zijn leven voelde Willem de grassprietjes tussen zijn tenen kietelen. Vroeger trapte hij hen achteloos plat met de dikke zolen van zijn veel te dure schoenen. Zonder na te denken liep hij zijn voortuin uit en ging hij de straat op. Willem bleef maar stappen. Hij lachte naar de mensen die spontaan standhielden en hem met bedenkelijke blik bleven aanstaren. Eigenlijk had hij medelijden met die sukkels, gisteren was hij immers nog gewoon een van hen geweest. Geconditioneerd. Gevangen in een web van regels. Aan de hoofdweg sprong het voetgangerslicht net op rood.

Gloria

dimi verbelen — Sun, 29 Aug 2010 15:40:42 +0000

Het leven is altijd een beetje “In De Gloria”. Of net omgekeerd, het is maar net hoe u het bekijkt. U kent “In De Gloria” toch hoop ik? Anders stel ik voor dat u met behulp van YouTube of aanverwanten snel het gat in uw kennis vult. Of dat u gewoon een beetje beter oplet in de mallemolen waarin wij leven. Neem nu de trein, om maar iets te zeggen. Openbaar vervoer staat haast garant voor dagelijks vertier. Of live miserie, het is – opnieuw – maar net hoe u het bekijkt. Sowieso krijg je al hilarische scènes voorgeschoteld wanneer je met tweehonderd mensen in een wagon gaat zitten die maar op honderdvijftig berekend is. Zeker als een ingenieur met enige zin voor ironie zitbankjes ontworpen heeft voor 2.5 personen. Wetende dat sommige reizigers een omvang van 1.5 personen hebben kan dit al voor enig gegniffel zorgen. Tenzij ik zelf op dat bankje zit natuurlijk. Dan ruik ik de koffie-met-peperkoek-en-look-walm uit de bek van het dikke tandenloze wijf misschien net iets te sterk. Het kan niet altijd fun-fun zijn nietwaar.

Vandaag was echter een topdag. En dat al na de eerste tussenstop. Aalst. Drie personen en vier chihuahua’s. Moeder, dochter en zoon. Vier kutlikkertjes* van gelijke hoogte. De hondachtigen zitten opeengestapeld in een buggy. Ik verzin het niet. De mensachtigen zeulen plastic zakken met zich mee. Zoveel dat ik het vermoeden krijg dat ze gaan verhuizen. Heel die zooi moet de trein op. Liefst binnen de tijdspanne van 40 seconden die voorzien is bij een standaard tussenhalte. Murphy slaat toe en het voorwiel van de buggy begeeft het. De Vlaamse versie van Ma Flodder grijpt in op de koelbloedige manier die haar eigen is. Ze begint de kinderen uit te schelden. Ik leer gretig nieuwe woorden bij. Zoon Obesitas probeert de zaak te redden. Wielen en zakken en pluisjes haar. Heel het perron ligt vol. Dochter Piercing scheldt iedereen dan maar uit. “Dat het miljaarde godverdomme triestig is dat er godverdomme eens fucking klote niemand helpt!”

Ik geloof niet dat iemand durft. Je weet maar nooit met die bloeddorstige jachthonden. Na enig geharrewar komt alles dan uiteindelijk toch in de gang terecht. Als naspel schelden ze elkaar nog wat verder uit. Kwistig met decibels, uiteraard. Ze komen er niet uit wiens fout alles nu is. Moeder belt – gelukkig lekker luid, of wat had je gedacht – naar vader. In gedachten zie ik een gevlekt onderhemdje en een blikje bier. Moeder verwijt vader haar opgezadeld te hebben met een debiel nageslacht.

“Beste Wim Opbroeck, je zal serieus uit je schelp moeten komen.”

Dat denk ik dan.

* lokale benaming voor hond-rat-achtigen die minder wegen dan een normale portie americain preparé.

D!

Nefast

Gloria